[the beatles - help!]

bo, muszę to powiedzieć, Beatlesów to ja nigdy nie słuchałam jakoś specjalnie uważnie. a dziś włączyłam pierwsze z brzegu ‘Help’, zupełnie przypadkowe i wybrane na chybił-trafił. i tak słucham od samego rana, i tak wciąż włączam od nowa i bujam się siedząc wbita wygodnie w krzesło obrotowe. dobrze, że jestem sama w domu, bo już doszło do tego, że zaczęłam śpiewać. i to całkiem głośno (gdybym mieszkała w bloku i wierzyła w boga, prosiłabym go, żeby się łaskawie zmiłował nad uszami sąsiadów). i pewnie gdybym nie była taką leniwą babą, to wstałabym z tego krzesła i zaczęła tańczyć, taki mam dobry humor! poza tym generalnie czuję się paskudnie, wszystko mnie boli, z braku innych możliwości przeprosiłam się z telewizorem i oglądam wszystkie filmy po kolei. dziś obejrzałam na przykład Something New, który to film określiłabym jako ‘nie zmuszający do myślenia’, lekkostrawny i nijaki zarazem. a później, śmigając po kanałach, trafiłam na The Painted Veil, ale zanim się skończył musiałam wyłączyć, bo za każdym razem płaczę kiedy główny bohater umiera, a jego rozpustna żona nagle sobie uświadamia, że go kocha, a dziś przecież mam taki dobry humor, że szkoda go było psuć. nie wiem sama co mi się tak podoba w tym filmie, chyba Edward Norton. tak, zdecydowanie Edward Norton (love love love). wczoraj natomiast jednym tchem pochłonęłam Goya’s Ghosts - lubię filmy biograficzne o malarzach. tak samo podobały mi się zekranizowane historie Fridy Kahlo, Modiglianiego czy Klimta (ta szczególnie, nie tylko z powodu Malkovicha w roli tytułowej). mam słabość do tego typu postaci. wracając jednak do tego o czym pisałam… ‘Duchy Goi’ zagryzłam tragicznym The Ex z klasycznie ładną panią, cukierkowym panem i mdłym hepiendem w słabym stylu (och przecież wiesz, że cię kocham i nie opuściłabym cię dla niego - och, wiem, ale… ale właściwie co?). nic na to nie poradzę, tylko to było w telewizji.
straszliwie ubolewam nad faktem, że skończyła mi się bita śmietana do kawy, bo akurat teraz mam na nią ochotę. prawie przestałam słodzić herbatę, teraz staram się nie dodawać cukru do kawy, a przecież jakoś sobie muszę życie osładzać, prawda?
w ogóle rozpasana się ostatnio zrobiłam. swoją drogą, ładne słowo - rozpasana. nieźle brzmi. przed komputerem siedzę dopóki nie zaczną mnie boleć oczy od wpatrywania się w monitor, nie czytam - bo po co, nawet mi się nie chce. słucham muzyki głośniej niż zwykle i niezależnie od pory dnia czy nocy. jeśli chodzi o wspomnianą bitą śmietanę to się nie ograniczam. nie robię zdjęć. właściwie nie robię nic. leżę dużo i myślę. chodzę spać o trzeciej nad ranem i wstaję o dziesiątej albo o dwunastej, jeszcze lepiej. przestałam odpowiadać na smsy, bo nie mam nic na koncie i czuję się tym faktem beztrosko usprawiedliwiona. ale największy grzech jaki popełniam, to bezkarne wypisywanie bzdur w dużej ilości. tak, zdecydowanie. i to tu, gdzie powinny być zdjęcia. ale przecież to tylko blog i wiecie co? raz w miesiącu mi wolno :)

p.s.
dwudziestego czwartego minęło mi pół roku na wordpressie. patrząc na statystyki i zdjęcia, raczej udane pół roku. i wcale nie tęsknię za atmosferą ze smak.fotolog.pl.