za piętnaście druga. nie mogę spać, jak zwykle ostatnio. laptop w łóżku, na kolanach, kolana pod kołdrą. obejrzałam ‘Edwarda Nożycorękiego’ i ‘Mechaniczną Pomarańczę’. rano czeka mnie obowiązkowy wyjazd gdzieś wgłąb naszego pięknego, zimowego kraju, będę odwiedzała rodzinę z którą widuję się raz na rok albo i nawet rzadziej. przeziębiłam się, bo zepsuł mi się grzejnik w pokoju i w nocy, siedząc przed komputerem, parę razy zmarzłam porządnie. poza tym kilka dni temu obcięłam włosy i o ile po powrocie od fryzjera wyglądałam jak Magda M, o tyle teraz bardziej przypominam Mikołaja Kopernika, niezależnie od ilości lakieru jaką traktuję moją biedną głowę. przetrwałam jakoś te święta, czuję się teraz trochę jak rozbitek, który cudem przeżył katastrofę promu wycieczkowego - powoli i radośnie dochodzę do siebie. ciekawe jak długo to jeszcze potrwa? na razie karmię się myślą, że za parę dni się stąd wyrwę. do książek, których nie miałam czasu przeczytać dla przyjemności, do nieobejrzanych jeszcze filmów, ale przede wszystkim do pokoju, w którym jest CIEPŁO. to teraz mój priorytet - egoistycznie zagrzać własny tyłek.

posiedziałyśmy dziś z dziewczynami przy serniku i herbacie. i przy jakimś tanim winie brzoskwiniowym. podobno strasznie było od niego czuć spirytus, ale co ja tam wiem, w końcu mam katar, więc nawet nie miałam szansy zweryfikować tej informacji. pośmiałyśmy się, poopowiadałyśmy sobie nawzajem co tam u nas słychać, w końcu studiując w jednym mieście jakoś nie mamy czasu spotykać się zbyt często. umówiłyśmy się na zdjęcia - ‘jak już będzie ciepło’ oczywiście. i K przyniosła starego feda 3 razem z chęcią nauki jego obsługi. może jak już naprawdę zrobi się ciepło to zacznę znów robić te cholerne zdjęcia. ostatnio zaczęło mi tego brakować. bardzo.

A, w ramach opowiadanego dowcipu, rzuciła dziś tekst pod tytułem ‘trzy największe kłamstwa studenckie’. pierwsze: od jutra zacznę się uczyć. drugie: od jutra przestanę pić. i trzecie: dziękuję, nie jestem głodny. pomijając dwa pierwsze, ostatnie rozbawiło mnie prawie do łez. dlaczego? jeszcze tydzień temu powtarzałam to bez przerwy, zazwyczaj przy niezbyt miłym akompaniamencie burczenia w brzuchu. sama prawda w takim kłamstwie! mimo wszystko nadal jestem zdania, że najlepsza dieta to po prostu brak pieniędzy na jedzenie.

który dzisiaj? dwudziesty szósty już? jeszcze ten dzień i dwa kolejne do przebrnięcia, a później już z górki.

a teraz spać, Olka, spać!