jestem w połowie pierwszego tygodnia praktyk. całe dnie spędzam w szkole, wyrobiłam już prawie minimalną liczbę godzin tej mojej ‘pańszczyzny’, po powrocie ze szkoły nurkuję w papierzyska i notatki i piszę sprawozdanie z praktyki asystenckiej. poza tym ten tydzień mam taki raczej zabiegany. tonę sobie w dokumentacji szkoły, biegam za określonymi osobami będącymi w stanie udzielić mi określonych informacji i ogólnie zajmuję się szeroko pojętym ‘poznawaniem placówki’ :) i prowadziłam już nawet swoją pierwszą w życiu lekcję angielskiego w szóstej klasie podstawówki, chociaż na trzecim roku praktyka obejmuje tylko obserwację klasy podczas kiedy inny nauczyciel zajmuje się wbijaniem dzieciakom wiedzy do głowy. po prostu jedna pani się nie pojawiła i nie mieli nikogo, kogo można by wcisnąć na zastępstwo. ale przeżyłam. ogólnie nie było tak źle - materiał śmiesznie banalny, dzieci nawet aktywne (niestety tylko męska część grupy, co - szczerze mówiąc - strasznie mnie zdziwiło, bo bardziej liczyłam na jakiś armagedon ze strony chłopców niż na gorączkowe wyrywanie się do odpowiedzi) i chyba mnie nawet trochę polubiły.
w zasadzie to doświadczenie uzmysłowiło mi jedno: zawód, który chciałabym w przyszłości wykonywać, to na pewno nie jest zawód nauczyciela.

a tytuł wpisu z piosenki Smolika, której się na nowo przyczepiłam i słucham w kółko.